مهشيد، يکي از دانش آموزان دبيرستاني غيرانتفاعي در شمال شهر تهران، مسوولان مدرسه را متقاعد مي کند تا کارگاه آموزشي براي اطلاع رساني درباره ايدز با دعوت از يک پزشک برگزار کنند. پس از هماهنگي هاي لازم مسوولان مدرسه تصميم مي گيرند يکي از زنگ هاي کلاسي دانش آموزان سوم دبيرستان و پيش دانشگاهي را به اين کارگاه آموزشي اختصاص دهند.

در يک روز باراني اسفند سال 83، سه نفر وارد دبيرستان مي شوند که يکي از آنان نيز گيتاري را با خود حمل مي کند. دختران دانش آموز با نگاه هاي کنجکاو، آنان را برانداز مي کنند. اين افراد به دفتر مدير مدرسه راهنمايي مي شوند و پس از اندکي صحبت با وي به يکي از اتاق هاي بزرگتر مدرسه که مشرف به حياط است، مي روند.

مربي بهداشت مدرسه، ميهمانان را که از يک سازمان غيردولتي آمده اند، معرفي مي کند و حالا نوبت پزشک است که براي آنان از ايدز بگويد. دانش آموزان و معلمان به صحبت هاي پزشک گوش مي دهند که درباره اچ آي وي و ايدز و فرق آنها با يکديگر، راه هاي سرايت و تاريخچه اين پديده در جهان و ايران صحبت مي کند.

سپس پزشک به دو نفر همراهش اشاره مي کند و مي گويد؛ «اين دو نفر مبتلا به اچ آي وي هستند. آيا شما با ديدن ظاهرشان فهميديد که مبتلا به اين ويروس هستند؟»

دانش آموزان با نگاه هايي متعجب به آنان، در گوش هم نجوا مي کنند و برخي ناباورانه نه مي گويند. افراد اچ آي وي مثبت به شرح ماجراي زندگي خود و نحوه ابتلا به اچ آي وي مي پردازند و مهدي که خود مبتلا به اچ آي وي است با نواختن گيتار و خواندن ترانه يي که دغدغه هاي يک فرد مبتلا را بازگو مي کند، جلسه را به پايان مي برد.

هنگامي که دانش آموزان از کلاس خارج مي شوند بسيار بيشتر و موثرتر از آنچه در کتاب هاي درسي شان خوانده اند با اچ آي وي و رفتارهاي پرخطر مرتبط با آن آشنا شده اند. يک سال و نيم بعد، انگيزه يي که اين جلسه کوتاه در دانش آموزان برانگيخته بود موجب مي شود آرزو يکي از آن دانش آموزان مدرسه به همان سازمان غيردولتي بپيوندد تا مستقيماً در گسترش اين آگاهي ها نقش داشته باشد.

او در کارگاه آموزشي دو روزه که براي خواهران بسيجي در مورد آشنايي با اچ آي وي و راهکارهاي موثر آموزش جوانان برگزار شد، به عنوان تسهيل گر حضور داشت و آنجا هم با يکي ديگر از مبتلايان آشنا مي شود که او هم براي آموزش ديگران پيشقدم شده است.

مريم از سرگذشت خود مي گويد که سال ها رنج اعتياد همسر سابقش را تحمل کرده و هنگامي که از درمان او مستاصل شده، طلاق مي گيرد تا زندگي جديدي را شروع کند اما نه تنها بايد دوري از تنها فرزندش را تحمل کند بلکه ازدواج جديد او هم ديري نمي پايد چون از ابتلاي خودش به اچ آي وي در حين بارداري مطلع مي شود و پس از کش و قوس هاي فراوان در بين درمانگاه، بيمارستان، وزارت بهداشت و پزشکي قانوني فرزند دوم خود را از دست مي دهد. پس از چندي همسرش هم او را ترک مي کند.

حالا او بايد باز هم روي پاي خود بايستد و با مشکلات زندگي با اچ آي وي در کنار ساير مشکلات معيشتي کنار بيايد. او البته شجاعت و اراده يي قوي و ايماني لايزال به امداد الهي دارد و در عين آنکه زندگي خود را تامين مي کند، در آموزش و اطلاع رساني به اقشار مختلف از دانش آموز و دانشجو و کارمند گرفته تا نماينده مجلس و مسوولان دولتي و غيردولتي فعال است.

در جلسه ديگري که اين سازمان غيردولتي با حضور مبتلايان براي اولياي دانش آموزان يک مدرسه راهنمايي اجرا کرد، بسياري از مادران و پدران مصرانه خواهان اجراي اين برنامه ها براي فرزندان خود بودند و مربيان مدارس نيز لزوم آن را حس مي کردند. اما آيا مسوولان رده بالاي آموزش و پرورش هم اين نياز را درک مي کنند؟ اصولاً تجربيات شخصي بسيار جذاب تر و تاثيرگذارتر از سخنراني هاي متخصصان و معلمان است و معمولاً بيشتر در خاطره يادگيرندگان مي ماند. در نظام هاي آموزشي روزآمد اين گونه فعاليت ها بخش عمده يي از آموزش را تشکيل مي دهد ولي متأسفانه در کشور ما هنوز کتاب و مشق و معلم اولويت دارند.

در سطح جهاني نيز مطابق تجربيات گسترده در کشورهاي مختلف، تأثيرگذاري آموزش هايي که با مشارکت خود مبتلايان يا افراد در معرض خطر انجام مي شود اثبات شده است و يکي از توصيه هاي مجامع بين المللي حضور اين افراد در سياست گذاري ها، برنامه ريزي ها، اجرا و ارزيابي تمام اقداماتي است که در جوامع و کشورها براي پيشگيري و مهار همه گيري اچ آي وي و ايدز انجام مي گيرند.

آيا نبايد ما قدر اين عزيزان را بيشتر بدانيم که ناآگاهانه و ناخواسته با اين بيماري روبه رو شده اند و به رغم انگ و تبعيض هاي فراواني که من و شما به آنها مي زنيم براي آگاه کردن ما و جوانان مان از خطراتي که تهديدشان مي کند، از جان و مال و آبروي خود مايه مي گذارند؟ به جاي آن که از صندوق هاي صدقات براي کمک به معيشت اين افراد ياري بخواهيم، چرا نبايد دستمزدي برايشان درخور اين همه گذشت، ايثار و تلاش بي وقفه براي آموزش ديگران در نظر بگيريم
 
دکتر اميد زماني
 
   
 

بازديدكنندگان

امروز: 16
اين هفته: 16
اين ماه: 708
ماه گذشته: 927

دانشگاه علوم پزشکی مشهد | Mashhad University of Medical Sciences | جامعة مشهد للعلوم الطبية
تمام حقوق مادی و معنوی این سایت مربوط به دانشگاه علوم پزشکی مشهد می باشد. هرگونه کپی برداری از مطالب آن تنها با ذکر منبع بلامانع است.